Ook deze laatste dag was de moeite. Zeer vroeg opstaan en proberen niet te laat in bed te kruipen om de volgende dag weer lekker vroeg uit te veren te kunnen. Deze dag was ook een ‘wachtdag’, die mijn geduld zwaar op de proef stelde. Maar de drukke agenda kon me niet afleiden van een hongergevoel… Wat zal ik blij zijn als de drukke dagen weer voorbij zijn, een béétje rust gaat me deugd doen.

Zie voor mijn eerste ervaring (in 2015) met de C9 naar de respectievelijke pagina’s dag 1, dag 2, dag 3, dag 4, dag 5, dag 6, dag 7, dag 8 en dag 9. Nu is het de beurt aan de vernieuwde C9. Zie ook voor deze ervaringen van de aparte dagen bij de respectievelijke pagina’s dag 1, dag 2, dag 3, dag 4, dag 5, dag 6, dag 7, en dag 8.

Druk druk druk…

Vertragingen

De tijd gaat snel, gebruik hem wel

Om rond 10u op tijd in Brussel te zijn voor een kennismakingsgesprek bij een recruteringsbureau, moest ik al om half 7 opstaan. Natuurlijk wordt ik net een half uur daarvoor al wakker… Ik dronk de gebruikelijke zaken en maakte de Fiber klaar zodat ik dat als snack kon drinken, mocht ik honger krijgen voor ik terug thuis was. De tijd gaat helaas sneller dan ik verwacht, en oh nee, ik moet me nog opmaken! Volgens mij heb ik me nog nooit zó snel geschminkt.

Abonnement aansmeren?

Bij het station aangekomen, moest ik eerst nog mijn ticket kopen (met vermindering dankzij de VDAB). Ik rekende op een lange rij aan het loket, maar niets was minder waar. Chanceke! De bediende mompelde iets van een ‘abonnement’, geen idee waarom, want dat was de eerste keer dat ik daar kwam met een formulier van de VDAB naar Brussel en terug. Weet die wel hoeveel dat zoiets kost? Als ik nu al werk had, ok, uiteraard, maar toch niet voor 1 keertje? Soit.

Een geluk bij een ongeluk

Terug buiten zag ik dat het perron bomvol stond richting Antwerpen, wat raar was om 8u ’s ochtends, er was normaal al 5 à 10 minuten daarvoor al een trein geweest. Blijkbaar had de trein zo’n 15 minuten vertraging. Ik dacht: ik neem het zekere voor het onzekere en ga alvast op deze trein stappen, wie weet heeft de volgende (die ik van plan was te nemen) ook zoveel vertraging, dat wil ik niet riskeren. Aan de Noorderdokken bleven we nog zo’n 10 minuten staan, waardoor ik begon te vrezen dat de trein die na ons kwam ons misschien zou voorbijsteken en ik alsnog mijn verbinding zou missen. Gelukkig net niet! Maar stress jong! Het positieve eraan was wel dat de kinderen van mijn zanglerares in hetzelfde compartiment opstapten, bekend volk tegenkomen is leuker dan tussen allemaal vreemden opgepropt zitten (of staan in ons geval).

Waar is dat hier?

Aangekomen in Brussel vond ik gemakkelijk mijn weg – dankzij de afgedrukte route van Google Maps – maar het gebouw zelf vond ik niet. Blijkbaar had GM een ander gebouw aangeduid dat wat verder lag… Zo doen we dat dus niét. Uiteindelijk toch nog op tijd kunnen komen dankzij een man die me de weg wees (om de hoek…). Dankuuuuuu! Dat half uurtje voorsprong dat ik gepland had is er door de vertragingen en de zoektocht maar 5 geworden. Ik kreeg ook opeens een hongergevoel, wat ik zeer vreemd vond, want normaal heb ik altijd een goed verzadigd gevoel door de shake, tot wel 4u. Dan begon ik alvast wat te drinken van de Fiber.

Op afspraak maar toch ook niet?

Dus ik was net op tijd, maar een kwartier later was mijn contactpersoon nog steeds niet komen opdagen. Dan is er een collega van haar komen inspringen tussen de soep en de patatten. Dat was toch wel heel vriendelijk van haar! Anders had ik voor niets zo vroeg opgestaan. Blijkbaar had de persoon met wie ik een afspraak had, deze niet in haar agenda gezet. Wat heel raar is, aangezien ze mij speciaal heeft gebeld om dat vast te leggen én nog een mail met de bevestiging ervan heeft gestuurd. Ok ik had mijn CV pas net de dag ervoor – een beetje na de werkuren – helemaal af in het Frans en het vragenformulier helemaal ingevuld opgestuurd. Maar dat lijkt me echt wel straf dat ik niet in haar planning stond.

Honger!?

Ondertussen kreeg ik steeds meer honger. Nog vreemder. Na het gesprek heb ik mijn Fiber maar systematisch uitgedronken. Helaas smaakte het water in de fles nog wat naar het schoonmaakmiddel waarmee ik het had proper gemaakt – ondanks veelvuldig spoelen. In Brussel Centraal was het vertraging alom. Gelukkig was er een trein rechtstreeks naar Kapellen die geen vertraging had en binnen een 15 à 20 minuten zou aankomen. Uiteindelijk had deze toch nog enkele minuten vertraging, maar niet zoveel als andere (soms tot wel 55 minuten!).

Eten – zangles – dokter

Thuis aangekomen at ik zo gauw mogelijk en kon ik eventjes uitblazen voor ik naar de zangles vertrok. Ook daar heb ik nog even 10 à 15 minuten moeten wachten voor de les begon, maar dat ben ik ondertussen gewend. Het leuke daarvan is wel dat je tenminste nog live muziek en zang hebt! Meestal steek je daar ook nog eens iets van op, dus win-win. Deze keer was het een prachtig samenspel, dus hoor je mij niet klagen. Van daaruit terug naar huis, de auto nemen naar de dokter toe.

Op afspraak maar toch ook niet (bis)?

Bij de dokter is het op afspraak, maar wegens wegenwerken, omleidingen en parkeerplaats zoeken kwam ik er ook maar net op tijd aan… Veel zou het toch niet uitgemaakt hebben, want daar kan je evengoed nog een half uur tot een uur zitten wachten, ook al is alles op afspraak. Voor mij was het zo’n drie kwartier, helaas had ik geen boekje bij en waren de magazines die er lagen nu niet bepaald interessant. De kamer zelf was ik ook als snel rondgekeken… zennnn…. *maag begint te grommelen* Dat ook nog!

Eten!

Wat was dat toch vandaag? Zowel met wachten als met die honger? Een groente-smoothie zou gesmaakt hebben. Alleen is het wat moeilijk om dat terplekke te maken of zelfs om mee te nemen naar daar. Ik was heel content toen het etenstijd was thuis! Het was trouwens een heerlijk recept: Philosophe en train (of zo noemen wij het toch). Alvast sorry, maar ik ken de Nederlandse naam helaas niet. Het is een ovenschotel met eerst een laag gehakt, dan spinazie en daarboven aardappelpuree. Dit bestaat ook in varianten met andere vleessoorten en groenten, maar zo hebben wij het altijd al gegeten. Daar kan ik altijd van blijven eten. Dat heb ik nu bijna ook zo gedaan, heb me erg moeten inhouden, want die honger, niet normaal! Het was geen knagende honger, maar gewoon zoveel zin in iets te eten. Al een geluk geen zin in snoep en dergelijke, dat zou een ramp geweest zijn.

Philosophe en train

Philosophe en train

Als laat tussendoortje heb ik nog een groente-smoothie gemaakt met het gebruikelijke recept. Vanaf nu gaat dat mijn ‘signature-smoothie’ zijn. Ik snap het ook niet waarom ik zoveel snakte naar eten vandaag. De vorige dagen zijn allemaal prima verlopen, ik heb me zoveel als mogelijk was gehouden aan het programma en toch nu net die laatste dag springt er bovenuit.

Bananen-chocoladereep

Al sinds de avond vlak voor mijn operatie ligt er een reep chocolade met bananensmaakvulling naast het bed. Elke dag zie ik het liggen. Na de operatie was het sowieso onmogelijk om het te eten, het is veel te hard. Ondertussen zou ik het misschien al durven proberen, maar met de C9 is dat een no-go. Al die tijd ligt het daar mooi te lonken. Maandag, de voorlaatste dag van de C9 had ik nog steeds zin om het te eten. In feite niet zozeer voor de suiker of omdat ik het voor de gezelligheid wil eten, maar puur voor de heerlijke smaak. Ondertussen al niet meer, oef!

Hoe lang hou ik het vol?

Een van mijn doelen met de C9 is ook mijn zoetebek in toom houden – aka van mijn suikerverslaving afgeraken -, dus morgen ben ik eens benieuwd of ik die verleiding wél kan weerstaan. Uiteraard wil ik mij niet direct na het programma gaan storten op allerlei zoetigheden. Dat zou te stom zijn, dan is alles voor niets geweest. Bovendien zou het wel eens héél zoet kunnen smaken. Dat was 2 jaar geleden na de eerste C9 het geval, een koekje, snoepje of dergelijke dingen smaakten opeens ongelooflijk zoet. Dat is nu eenmaal het effect als je suiker zoveel mogelijk hebt gebannen uit je leven. Nu ben ik echt benieuwd naar morgen en verder! Eens zien hoe lang ik de reep kan laten liggen, challenge accepted!

Over en out 😉

Kende je al ‘Philosophe en train’ (of een variant) en zou je het tijdens de C9 inzetten? Ik ben benieuwd naar je mening!

Indien je meer wilt weten over Forever Living Products, de F.I.T. pakketten, de C9 of andere Forever producten, kan je mij contacteren, ook als je deze wilt bestellen. Bestel je liever zelf, dan kan je dat doen via deze website.

Komt er links bovenaan niet te staan ‘Uw Forever Business Owner JESSIE PITTOORS heet u van harte welkom‘? Dit is een ‘glitch’, gelieve dan bij het gedeelte ‘kassa’ mijn persoonlijke nummer in te geven: 310002040423. Als je in Nederland woont, zul je mogelijks het land bovenaan links moeten veranderen, dit staat denk ik automatisch op ‘Belgium’. Hetzelfde geldt voor als je in een ander land woont.

Veel liefs,
JP