Anderhalve maand geleden nodigde een vriendin me uit om naar een tentoonstelling te gaan van haar kunstacademie, waar ook enkele van haar eigen werken van dat jaar aan de muur hingen. Aangezien ik van kunst hou en al wat werken van haar ken, wilde ik uiteraard komen kijken! Dat het ook dicht bij het station was, was mooi meegenomen… tot het moment dat er twee variabelen in het leven daar anders over beslisten.

Onderweg

Dubbelcheck vergeten

De dag zelf vergat ik om de route vlak voor vertrek nog eens te checken en in mijn hoofd te prenten met alle gevolgen van dien… Aangekomen in Brussel ging ik op weg naar wat ik meende me te herinneren wat de juiste straat was. Het was praktisch altijd rechtdoor en in een straat parallel aan die van het station. Zo moeilijk was dat toch niet? Eh… niet dus. Het helpt ook niet als je geen smartphone hebt waar je Google Maps kunt op raadplegen. Voor die enkele keren dat het handig zou zijn (geweest) vind ik het niet de moeite om honderden euro’s daar aan uit te geven (ook niet voor nog andere occasionele handige apps of tools). Maar op dat moment zou ik het wel énorm geweldig gevonden hebben!

Dan maar bellen…

Als je de weg niet meer weet, dan bel je elkaar toch op? Zo simpel als maar kan zijn… moest mijn belwaarde niet nét op de trein blijkbaar op 0 te zijn gekomen… typisch… Een ongeluk komt nooit alleen zeggen ze toch? Ok, toen begon ik echt te panikeren. Ik wist niet meer waar naartoe, kon niemand bereiken en een SOS-sms kost blijkbaar ook geld.

Van angst naar vertrouwen

Ik kon wel huilen van miserie. Terug naar huis gaan was belachelijk, daarmee die vriendin ook in de steek laten was dus ook totaal not-done. Dus wat nu? Na mijn eerste reactie, die ik zo goed en zo kwaad mogelijk probeerde in controle te houden door te aarden en bewust te ademen, kon ik helderder nadenken. Ik was toch geen klein kind meer dat in de supermarkt haar papa kwijt was en machteloos rond rende in de hoop hem in een van de gangen te vinden of dat met spitsoren luisterde naar zijn unieke rokershoest om hem te localiseren? Ik ben nu een volwassene, groot en wijs genoeg om een oplossing te vinden, krachtig genoeg en met voldoende vertrouwen om de uitkomst zelf te bepalen en vaardig genoeg om externe hulp in te schakelen.

Hulp van ‘gidsen’

Allereerst vroeg ik tekens om de weg te wijzen. Een witte vlinder doemde op en vloog in een andere richting dan ik dacht dat goed was, toch volgde ik tot op een punt waarop ik ze kwijt was en meende helemaal verloren gelopen te zijn (achteraf bleek het echt wel de juiste richting te zijn! Zelfs ik verbaasde me er achteraf om). Deze ‘lijn’ moet ik dus nog wel even verder ontwikkelen en er meer in leren vertrouwen.

Menselijke hulp is toch betrouwbaarder?

Mijn volgende oplossing was iets praktischer van aard. Het is Brussel, daar lopen mensen genoeg rond, iedereen heeft wel een gsm en er is vast wel iemand van wie ik een half minuutje mag bellen naar mijn vriendin om te vragen dat ze naar mijn gsmnummer belt. Dankzij mij studies kan ik meerdere talen (Nederlands, Frans, Spaans, Engels en Duits, deze laatste is helaas ver te zoeken in mijn grijze massa dus alleen als het echt niet anders kan) waardoor ik meer kans heb om snel een oplossing te vinden. Toch leek pech in mijn pad te staan in eerste instantie: de eerste personen hadden ‘toevallig’ (ik geloof daar niet in, alleen in samenvallende omstandigheden) ofwel een bijna lege batterij, ofwel zelf net geen geld meer erop staan.

Reddende engel

Gelukkig kwam ik een vriendelijke jongeman tegen die me mee naar een klein winkeltje in de buurt nam waar ze nog oude telefoons hebben waarmee je kan bellen tegen betaling. Ik legde eerst uit dat ik zelfs geen cash geld bij had, maar ook hiermee hielp hij mij, hij wilde het voor mij betalen aangezien het toch maar enkele centiemen zijn. Deze man nog steeds ontzettend dankbaar voor zijn goed hart! Hij was mijn persoonlijke reddende engel! En zo kon ik een bericht inspreken op de voicemail van die vriendin om uit te leggen dat ik haar niet kon bereiken, dus dat ze me gewoon even moest opbellen.

Eind goed al goed

Toen ze me belde, wees ze me de weg, maar blijkbaar ging ik de tegenovergestelde richting uit omdat eraan weerskanten van de kathedraal de tramhaltes dezelfde namen hadden. Dus dan maar helemaal op mijn stappen teruggaan, met mijn lage hakken bleek dit toch een uitdaging voor mijn arme voetjes. Maar ach, het was het helemaal waard! We vonden elkaar uiteindelijk en stapten samen naar de academie om daar nog wat te kunnen genieten van verschillende kunstvormen, maar voornamelijk schilderijen en tekeningen.

De tentoonstelling

Leerrijk

Er waren heel wat werken te zien en echt de moeite waard om te bekijken. Er waren verschillende stijlen, verschillende technieken, verschillende thema’s, verschillende composities etc te zien. Dat op zich vond ik al erg leerrijk, want gewoon al door te kijken en te analyseren kon ik heel wat ontdekken over schilderen, tekenen, licht en donker, kleurencombinaties en dergelijke. Met de uitleg van de vriendin erbij die net een heel jaar heeft geleerd over dat soort zaken, was het helemaal af! Buiten de schilderijen en tekeningen waren er ook andere vormen van beeldende kunst, waaronder veel zaken die ik me nog herinner van in het lager (zoals verven met een gaas en tandenborstels voor spetters) en P.O. (Plastische Opvoeding) in het middelbaar. Werd ik even terug gekatapulteerd… Zo waren er foto’s bij, beelden, grafiek (etsen, linosneden, … ), knutselwerken, architectuur, …

Grote ogen van het kind in mezelf 

Het spreekt voor zich dat ik dan met grote ogen stond te kijken en alle mooie dingen in me opnam. Ik voelde me terug een kind dat voor het eerst in een speeltuin komt en ik genoot ervan! Mijn kinderlijk enthousiasme nam het over en ik liet het maar begaan, daar hou ik van. Het was super leuk, ik kreeg zelf ook goesting om creatief bezig te zijn door al die creatieve uitingen: te schilderen, boetseren, iets in elkaar te steken, … als anderen dat kunnen, ook kleine kinderen, dan ik ook!

En waarom niet?

Ik weet dat ik een grote creatieve capaciteit heb, maar deze helaas te weinig benut. Het dagelijkse leven leidt me af. Daar is dus nog werk aan de winkel. Maar alles op zijn tijd, want ik ben nog lerende op andere vlakken, teveel ineens leidt tot niets. Stapje voor stapje geraak ik er wel, opnieuw tot mijn eigen kern en bron komen. Daar liggen vast vele schatten op me te wachten, nu nog door alle obstakels en ‘tegenstanders’ onderweg heen geraken.

Deze dag heeft alvast obstakels, oude patronen en beperkende overtuigingen bovengehaald. Ik ben nog niet met glans geslaagd, maar nu weet ik dat ik meer vertrouwen in mezelf kan en mag hebben en dat het kind in mezelf zich graag creatief wil uiten. En alle wegen leiden naar Rome.

En jij, laat jij ook wel eens het kind in je naar boven komen?

Veel liefs,
JP