[Ook dit blogbericht was voor een jaar geleden (23 mei 2018) gepland, net zoals dat van vorige week. Door vele omstandigheden is alles opgeschoven en helaas ook vergeten. Omdat ik de inhoud toch nog relevant vind, zeker in het licht van de nieuwe pagina (lang geleden dat ik nog een pagina schreef!) voor binnen 2 weken (zie “Stress“) post ik het alsnog. Nog meer omdat ik ook van plan ben om aparte pagina’s te schrijven over depressie, burn-out, hyperventilatie, angstaanvallen en hypochondrie, onderwerpen die ook hieronder kort aan bod gaan komen. Het hoorde allemaal bij mijn zoektocht naar mezelf. Dit is dus duidelijk opnieuw een heel persoonlijke blog, gelijkaardig aan die van vorige week, maar toch ook anders. Handig om te weten: ik heb niets veranderd aan de verwoording in deze blogpost, bv ‘een jaar geleden’ is op het moment van posten dus twee jaar geleden.]

De laatste tijd ben ik toch bezig met dingen van mezelf bloot te leggen, dus doe ik maar even verder. Lekker bevrijdend! Of zoals ze zo mooi kunnen zeggen in het Engels: Being unapologetically myself. En inderdaad, ik ga me er niet meer voor excuseren, verdedigen, rechtvaardigen of uitleggen. Here I am, this is me.