Vorige week donderdag kon ik gewoon niet meer. Ik was OP, fysiek en mentaal. Nog steeds ben ik bezig met de cursussen die me uit mijn comfortzone sleuren. Met wisselend succes. Want nog steeds komen daar mijn patronen om de hoek en het is toch oh zo gemakkelijk om aan hen toe te geven. Veel gemakkelijker dan ze te negeren en gewoon door te zetten met wat mijn intentie oorspronkelijk was. Dat ene stemmetje, dat ego dat me elke moment opnieuw zegt dat er nog zoveel op de waslijst staat, zowel letterlijk als figuurlijk, dat overhaalt me elke keer weer om eerst voor die zaken te kiezen dan voor mezelf. Maar soms is het écht genoeg. Dan is het erover. Dan moét je wel luisteren naar dat andere stemmetje, die intuïtie. Anders hou je het gewoon niet vol.