Tag burn-out
(13 september 2018)
…
Zoals je ziet was mijn toekomstbeeld niet echt motiverend. Maar dat kwam omdat dit alles hoort in het plaatje van ‘zoveel mogelijk mensen als werknemers opleiden’. Heel mijn wereld veranderde, net als mijn toekomstbeeld toen netwerkmarketing en ondernemerschap op mijn pad kwam. Ik had in het begin geen flauw benul over dit vak, over dit werk en deze manier van leven. Ik ben er gewoon ingerold vanwege een bepaald product dat mijn leven veranderde, niet eens om er ‘iets mee te gaan doen’. Dat deel kwam er als vanzelf bij.
Steeds meer leerde ik over de positieve zaken die de producten mij, maar vooral anderen kon brengen, ik leerde tegelijkertijd ook over de mogelijkheid die deze werkvorm kon bieden, ook niet alleen voor mezelf, maar voornamelijk voor de anderen. Ik zag dat het mogelijk was, maar er was nog steeds een schakel die ik miste.
Totdat Ingrid van der Wal, de Netwerkmarketing Challenge en Netwerkmarketing vanuit Verbinding op mijn pad kwamen vorig jaar. Opeens viel alles op zijn plaats. Dit was het. Alleen betekende het ook voor mij dat ik op zoek moest naar een andere opportunity die beter bij mij zou passen. Het grappige is, dat dit gewoon zelf naar me toekwam. De Netwerkmarketing Challenge bracht me niet alleen dat inzicht, maar het zette ook een proces bij mij in gang, een waarin ik terug verbinding leerde maken met mezelf. Van mijn hoofd naar mijn hart.
In tussentijd leerde ik de ‘schoolprogramma’s’ omzetten in ‘ondernemersprogramma’s’. Ik ontdekte ook wat er onder dat unheimliche Gefühl van toentertijd zat: ik ben niet geboren als een volger, een schaapje, maar als een leider, een vlinder, of zelfs een fenix. Men leerde de vlinder/fenix aan om in een schapenvel te kruipen en net zoals alle andere (vermomde?) schaapjes te doen. Dat was dus wat er niet klopte. Ik ben geboren om iets eigens, unieks te doen en te maken, op mijn eigen tempo, ritme en manier. Dit is dus mogelijk dankzij netwerkmarketing.
Netwerkmarketing heeft dit alles en nog zoveel meer gebracht. Maar netwerkmarketing op zichzelf al leert me enorm veel, niet alleen over ondernemerschap, maar ook over mezelf.
Netwerkmarketing kan zoveel moois brengen in ieders leven, zodra je de juiste dingen doet, weet wat je doet, en hoe je ze moet doen en kan doen op jouw manier. Dat leer ik dankzij Ingrid en haar Netwerkmindset College. In deze industrie kan je werken waar je maar wilt, wanneer en met wie je maar wilt. Daar heb je ook geen diploma voor nodig. Wél training, net als voor elke andere job. Het mooie aan de training is dat je de opgedane kennis en vaardigheden ook kan meenemen in andere werkzaamheden. Hoe anders is dit dan het standaard model dat we met de paplepel binnenkrijgen van jongs af aan?
Wat ook de max is, is dat je hierin niets moét, wel mág. Je kan het inzetten als een bijverdienste, als een hoofdberoep of – als je meer ambities hebt – je kan er helemaal voor gaan en eigen dromen, projecten, ideeën, concepten waarmaken dankzij de inkomsten van je gewerk. Zelf heb ik een hele waslijst aan zaken die ik zeker en vast werkelijkheid wil laten worden. In het traditionele werknemersverband-plaatje zie ik dit echt niet gebeuren. Met netwerkmarketing zie ik niets anders dan mogelijkheden voor mijn neus groeien.
Daarbij wil ik zeker mijn collega’s, van hetzelfde én van andere bedrijven niet vergeten. Ik heb zoveel mensen leren kennen en heel wat vriendschappen erbij gekregen. Natuurlijk heb ik ook van hen veel geleerd, ze komen namelijk van zovele andere levenspaden en werkachtergronden. Ik kan nog heel veel blijven vertellen over wat netwerkmarketing is en wat het voor mij betekent, het valt gewoon niet in enkele woorden uit te drukken.
Er is zoveel meer helderheid in mijn leven gekomen de laatste 3 jaren. Ik weet nu waarvoor ik kies, ik weet nu waarvoor ik ga. Volgende week maandag start ook nog eens de tweede gratis Netwerkmarketing Challenge (www.netwerkmarketingchallenge.nl), daar kijk ik al lang naar uit, want ik weet dat ik er opnieuw veel van zal leren! Daar kies ik dus voor en daar ga ik dan ook voor. In het afgelopen jaar, na de eerste Challenge heb ik o.a. geleerd eerst voor mezelf te kiezen en van daaruit anderen te helpen. Verbinding met jezelf maken om beter verbinding met anderen te kunnen hebben. In die verbinding komen dromen (terug) naar boven. Iedereen heeft toch dromen? Ik ook en ik wil die gaan waarmaken.
Ik droom er onder andere van om andermans dromen ook weer onder het stof uit te halen, weer tot leven te wekken en te laten groeien. Dat het dan prachtige kindjes mogen worden en krachtige volwassenen die op hun beurt weer zaadjes planten in de wereld. Dat zou ik gewéldig vinden! Hoe zalig is het dan dat netwerkmarketing de industrie is waar je je eigen dromen kan verwezenlijken door die van anderen te helpen uitkomen? Dat is pas een win-win ipv een win-verlies.
Wat zijn jouw dromen? En leef/werk jij om je eigen dromen te vervullen (en eventueel tegelijk die van een ander) of alleen die van een ander?
(13 september 2018)
Stress, overspannen, depressie, burn-out, hyperventilatie, angstaanvallen, … Ja, ik heb het al meegemaakt, daar kom ik open en eerlijk voor uit. Ik zie niet in waarom ik het zou moeten verzwijgen, zeker als het zelfs anderen kan helpen. Het had niet alleen met mijn privéleven, maar ook met het werkleven te maken. (Ja, het schoolleven reken ik daar dus ook bij.)
Ondertussen weet ik al 3 jaar dat het ook anders kan… maar pas sinds kort dringt het écht tot me door. Ik zie het nu echt, ik voel het nu ook. Nu heb ik ook de mogelijkheid aangereikt gekregen waarbij het in mijn ogen en voor mijn gevoel ook echt werkelijkheid kan worden. Ooit was het anders… wat een verschil tegenover 10 à 15 jaar geleden!
Al sinds een van de eerste jaren in het middelbaar had ik dat ‘unheimliche Gefühl’ dat er voor mij iets niet klopte. Het toekomstbeeld dat ik had meegekregen, motiveerde me in feite totaal niet.
Van thuis uit kreeg ik namelijk mee: ‘zorg ervoor dat je goed studeert, zodat je een mooi diploma behaalt en zo werk vindt waar je goed in bent en een job hebt die je graag doet.’ Ik studeerde dus hard voor goede punten te behalen, omdat ik ergens in deze woorden geloofde. Daarnaast kreeg ik ook mee: ‘het leven is er om van te kunnen genieten, dus geniet zoveel je kan.’
Maar elke keer ik verder in te toekomst keek, na het behalen van mijn diploma, zag ik ofwel een grote leegte, ofwel een leven zoals alle andere levens die ik rond me zag. Zoveel leuks zag ik daar niet in:
- Van jongs af aan op de schoolbanken, leren, studeren, stressen, lessen, toetsen en examens;
- Vervolgens verder studeren en weer van hetzelfde;
- Nadien met een diploma werk zoeken, solliciteren, stressen en hopen op een kans te krijgen;
- Indien werk gevonden: opstaan, eten, pendelen, gaan werken, 8u per dag en 40u per week, meestal ook stressen, pendelen, uitgeput thuiskomen, eten, tv kijken (want geen fut meer voor nog iets anders, je bent helemaal leeggezogen), gaan slapen, weer opstaan, …
- Twee weekenddagen om bij te komen van de werkweek en hopelijk ook wat je sociaal leven onderhouden of iets leuks gaan doen, af en toe eens feest- en vakantiedagen, een paar dagen op reis kunnen gaan… en dit jaar in jaar uit tot je ooit eens op pensioen mag gaan (en die leeftijd schuift alleen maar verder op).
- Eindelijk eens op pensioen, kan je beginnen ‘genieten’ van de rest van je leven, of toch wat er nog van rest. Oud en versleten, je vitale lichaam kan niet meer wat het vroeger kon, maar niet mogelijk was wegens geen tijd, energie, fut, geld, … eender welke reden.
Een omgekeerde wereld. Ik zag het ‘genieten’ deeltje van het leven dus pas langskomen rond mijn 60 à 70 jaar. Moet ik daarvoor al die jaren studeren, werken en stressen? Als ik tegen dan nog gezond ben door al die stress, of als ik nog maar leef op die leeftijd… Daarbij heel mijn leven werken aan de dromen van iemand anders, zonder tijd, energie, fut, geld, … te hebben om aan die van mij te werken. Een win-verlies situatie.
Ik zag geen uitweg, geen andere mogelijkheid dan maar te volgen en te doen zoals alle anderen. Ook al maakte me het helemaal niet gelukkig en bleef de knoop in mijn maag aanwezig.
Was ik de enige die dat gevoel toen had? Ben ik de enige die daar zo over dacht/denkt?
…
[Hoe alles plots kan veranderen lees je in deel 2]
[Ook dit blogbericht was voor een jaar geleden (23 mei 2018) gepland, net zoals dat van vorige week. Door vele omstandigheden is alles opgeschoven en helaas ook vergeten. Omdat ik de inhoud toch nog relevant vind, zeker in het licht van de nieuwe pagina (lang geleden dat ik nog een pagina schreef!) voor binnen 2 weken (zie “Stress“) post ik het alsnog. Nog meer omdat ik ook van plan ben om aparte pagina’s te schrijven over depressie, burn-out, hyperventilatie, angstaanvallen en hypochondrie, onderwerpen die ook hieronder kort aan bod gaan komen. Het hoorde allemaal bij mijn zoektocht naar mezelf. Dit is dus duidelijk opnieuw een heel persoonlijke blog, gelijkaardig aan die van vorige week, maar toch ook anders. Handig om te weten: ik heb niets veranderd aan de verwoording in deze blogpost, bv ‘een jaar geleden’ is op het moment van posten dus twee jaar geleden.]
De laatste tijd ben ik toch bezig met dingen van mezelf bloot te leggen, dus doe ik maar even verder. Lekker bevrijdend! Of zoals ze zo mooi kunnen zeggen in het Engels: Being unapologetically myself. En inderdaad, ik ga me er niet meer voor excuseren, verdedigen, rechtvaardigen of uitleggen. Here I am, this is me.
(meer…)
[Dit blogbericht was gepland om op 16 mei 2018 gepubliceerd te worden, bijna een jaar geleden, dus ik kan haast een updateblog schrijven een jaar na het schrijven van deze. Wegens een samenloop van omstandigheden is dit opgeschoven en uiteindelijk vergeten. Toch wil ik dit alsnog met jullie delen. Dit is een heel persoonlijke blog, over mijn ups en downs, persoonlijke groei en dergelijke meer, een bewogen jaar dus. Vorige week zette ik een pagina online over “Stress”, en deze blog sluit daar ook mooi op aan. Handig om te weten: ik heb niets veranderd aan de verwoording in deze blogpost, bv ‘een jaar geleden’ is op het moment van posten dus twee jaar geleden.]
Sinds juli 2017 is er veel gebeurd in mijn leven: een kennismaking met de schaduwkant van mensen, een ontdekking hoe het anders kan (werken vanuit verbinding), een kaakoperatie, een stilteretraite en gaan samenwonen met mijn partner. En dat terwijl er binnen in mij ook veel gaande was: een lichamelijke/mentale/spirituele reis naar mezelf. Stel je een maar een schaapje in de kudde voor dat in feite geen schaapje blijkt te zijn, opeens tot dat volle besef komt en zich allerlei vragen gaat stellen over zichzelf. Als ik geen schaapje ben, wat ben ik dan wel? Wie ben ik? Hoe ben ik? Wat wil ik? Wat kan ik? Wat zijn mijn passies? Wat is mijn missie in dit leven? Wat heb ik nodig? Waar word ik blij van? Steeds meer word alles me duidelijker, dankzij coachingsessies en de twee cursussen waarover ik het al eerder had (Nieuwe Money Mindset en Ontdek en ontwikkel je paranormale vermogens/krachten).
Maar in feite is begon het al veel eerder…
(meer…)
Je denkt nu vast: “Hé, maar dat heb je toch al enkele weken eerder eens geschreven?” Ja en nee. Enkele weken geleden postte ik een bericht met als titel ‘HSP of overprikkeld ego systeem’, waarin ik een video deelde van Leonie te Riet die – vind ik toch – vanuit een interessante invalshoek de ‘boom’ van HSP’ers benaderde. Vandaag gaat het gewoon over ‘overprikkeld’ in het algemeen, je weet wel, de dagelijkse indrukken die je opdoet. Deze blog schrijf ik omdat ik nog een andere interessante invalshoek heb gelezen, namelijk ‘Hooggevoeligheid of overprikkeld? – een kanttekening bij de HSP-hype‘ op Elke dag energie. Dat sluit namelijk aan bij een ander artikel dat ik een tijdje terug heb gelezen, maar wat (nog) niet gelinkt werd aan HSP.
(meer…)