Je levenskwaliteit verbeteren door bewuster te leven

Tag zelfliefde

De weg naar mezelf 24 – Trigger

Steun mij via Patreon, al vanaf €1 mogelijk! Sommige posts uit de 'De weg naar mezelf'-reeks zijn alleen voor Patreons.
This content is available exclusively to members of Jessie's Patreon at "Inner fuels" or higher tier, or having at least €1 pledged in total.
Already a qualifying Patreon member? Refresh to access this content.

De weg naar mezelf 16 – I am enough

(14 juni 2018)

Derde dag op rij ‘I am enough’. In tranen.

[Nvdr: Op dat moment was ik een prachtig gratis webinar van Commit Happiness aan het bekijken over zelfliefde. Het maakte veel los. Er kwam o.a. ‘I am enough’ voorbij, wat de voorbije 2 dagen ook ’toevallig’ voorbijkwam. Ik kreeg dus tekens op m’n pad die me op weg hielpen naar een beter zelfbeeld, naar meer zelfvertrouwen, naar minder schuld en schaamte.

Hiermee wil ik jou dus ook zeggen ‘jij bent genoeg’ en hoop ik dat je dat ook tegen jezelf gaat zeggen ‘ik ben genoeg’ of ‘I am enough’. Als je systeem dit niet geloofwaardig vindt, of het lachwekkend vindt, dan kan je dat na een tijd van herhaling en dmv innerlijk werk geloofwaardig maken.

Maar als je systeem hiervan op tilt slaat (boos, verdrietig, …) dan kan je beter naar een therapeut gaan, want dan liggen er meer lagen op die je verhinderen dieper te gaan met alleen deze mantra. Blijven herhalen heeft dan geen zin en je maakt het dan alleen maar erger.]

De weg naar mezelf 14 – Na de opleiding ‘Ontdek en ontwikkel je ‘paranormale’ vermogens’

(9 juni 2018)

Vandaag was de laatste lesdag van een opleiding van 12 weken. Een traject waarin ik veel kennis heb mogen opdoen, niet alleen over aarden 🌍, ademen, meditatie 🧘‍♀️, visualiseren, edelstenen en nog vele andere zaken, maar ook over mezelf, over wat me elke dag ondersteunt, wat me het meeste ligt, het contact met mezelf weer terugvinden, … 🔎

Een traject waarbij ik ook elke vrijdagavond een half uur naar Berchem station fietste 🚴‍♀️ en vervolgens met de trein 🚂🚃 naar Mol reed. Niet ver daar vandaan mocht ik elke week blijven logeren 🛌 bij Irina, die me elke vrijdagavond ook altijd even vriendelijk kwam oppikken met de auto aan het station. 🚗

Samen hebben we vele avonden nog lang door zitten babbelen, ook al was het redelijk vroeg opstaan de dag erna. Zaterdagochtend fietsten we meestal samen terug richting Mol langs een kanaal, omringd door prachtige natuur en schattige diertjes (baby eendjes 😍 [klinkt voor mij schattiger dan eendenkuikens]). Én we hadden steeds geluk 🍀 met het mooie weer!

Tijdens deze 12 intense weken heb ik kennis mogen maken met stuk voor stuk lieve, zachte en fijne mensen. We zijn elkaar niet voor niets tegengekomen daar. We hebben zoveel gelachen en gezwansd, ook van elkaar mogen leren, maar zeker ook een band gecreëerd. 😁

Wat ben ik bij dat de cursus op mijn pad is gekomen, anders had ik nu niet zo’n leuke herinneringen om op terug te kunnen blikken! Puur op gevoel ben ik erin gestapt (uiteraard ook omdat de inhoud me al jaren interesseerde en fascineerde) en met een heerlijk gevoel nam ik afscheid van de medecursisten. Maar geen definitief afscheid. 🦋

Hoe leuk is het dat we met enkelen een andere cursus gaan volgen? Hoe leuk is het dat anderen elkaar ook opnieuw gaan zien in nog andere cursussen? Het was en het is het allemaal zó waard. 🔮

Waar anderen beren op de weg zouden hebben gezien, zag ik mogelijkheden om te groeien:

  • De afstand: het kon een excuus zijn om er niet aan mee te doen, maar waar een wil is, is een weg. Als het belangrijk voor je is, vind je wel een weg, zo niet, vind je wel een excuus, nietwaar? 
  • De tijd: de lange reistijden waren in het begin wat afschrikwekkend 😲, maar daar maakte ik handig gebruik van om zo mijn conditie te verbeteren (fietsen is toch ook leuk?) en opdrachten van een andere cursus neer te pennen in de trein (een uurtje is dan echt véél te snel voorbij!). Een beetje me-time zeg maar. 😊
  • De fysieke inspanningen: de ronde van Frankrijk is nog wat te hoog gegrepen helaas 😂
  • De mentale inspanningen: levenslang blijven leren en groeien is een van mijn motto’s. 😎
  • De ontdekkingsreis: er is een hele wereld voor me (her)opengegaan. Ik zie nu veel meer mogelijkheden dan voorheen. 🤩
  • Het oefenen: mijn levenskwaliteit is er duidelijk door verbeterd! Zij die me goed genoeg kennen (of mijn blogs hierover hebben gelezen) weten waar ik allemaal tegenaan liep vorig jaar. The struggles are over (hopelijk voorgoed!). 
  • En ja, ook het geld: maar dat is in feite bijzaak  dit was ‘priceless’! 💝💛

De weg naar mezelf 13 – Rollercoaster

(8 juni 2018)

Wat een tijd die voorbije maanden… een rollercoaster kan je wel zeggen! Met ups en downs, loopings en kurkentrekkers, kriebelenbuik en natuurlijk ook rechte stukjes om wat te bekomen tussendoor… Wel een rollercoaster waar je tot op het einde van de rit gefocust blijft. Een rollercoaster die je steeds opnieuw kan blijven doen.

Een rollercoaster die bij herhaling waarschijnlijk minder hobbelig wordt, maar niet minder waardevol want je onthoudt er steeds meer van, herkent tijdig de bochten en loopings waardoor je beter voorbereid bent.

Het is een proces dat je leven lang blijft doorgaan, je wordt er steeds beter en beter in. Het is een proces dat jou levenslang kan ondersteunen: “If you change the way you look at things, the things you look at change.”

Ik ben enórm dankbaar voor deze geweldige rit! Nog maar een paar weken… de kriebels in mijn buik komen op want er is nog wat werk aan de winkel. Zo spannend!

[Naar aanleiding van een Facebookpost van Ingrid van der Wal op 8 juni 2018]

De weg naar mezelf 10 – Heel jezelf ipv je andere ‘helft’ te zoeken

(22 mei 2018)

Weer een mooie video van Jesse Elder met eeuwenoude wijsheid.

Het doet me ook denken aan nog andere wijsheden die ik ooit ben tegengekomen:

Twee ‘helften’ die bij elkaar komen, zijn nog steeds twee helften, hopend opdat de ‘helft’ van de ander zijn of haar eigen ontbrekende helft kan opvullen. Maar dan heeft de andere persoon niets meer over, toch?

De weg naar mezelf 2 – Van rups tot vlinder

(24 maart 2018)

Momenteel onderga ik diepgaande innerlijke processen. Mijn lichaam zegt letterlijk STOP! Ik kan niet anders meer dan ernaar luisteren en rust nemen zodat ik daarin weer tot mezelf kom. Anders wordt het alleen maar erger en ik wil niet ziek blijven of nog zieker worden. De laatste week nog nooit zoveel geslapen en nog nooit zoveel geweend. Er komen al langer herinneringen boven, maar vandaag voor het eerst een parallelle ervaring meegemaakt, maar nu met een compleet ander gevoel. Het begint…

[Dit bericht was naar aanleiding van mijn eigen, net geposte blogpost ‘Van rups tot vlinder’]

De bedelaar en de schat

[youtube https://www.youtube.com/watch?v=gtWv4g9M58w&w=560&h=315]

Veel liefs,

Ho’oponopono

Soms moet het leven ons meermaals dingen laten zien, horen, voelen of meemaken voordat we doorhebben dat we er iets mee of aan moeten doen. Onlangs was het bij mij het woord Ho’oponopono. Nog nooit van gehoord? Of juist wel, maar geen idee wat het nu eigenlijk is? Geen nood, hieronder leg ik alles uit, naar wat ik er tot nu toe van weet.

(meer…)